Η Ζωή Κωνσταντοπούλου και η Επιτροπή Τσαρλατάνων Δημοσίου Χρέους

Η Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους (ΕΑΔΧ), που συνέστησε η Πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου στις 4 Απριλίου 2015, αρχές Ιουλίου του 2015 υπέβαλε πόρισμα 80 σελίδων, με τίτλο «Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους: Προκαταρκτική Έκθεση» (Ιούνιος 2015). Κεντρικός στόχος του Πορίσματος είναι να αποδειχτεί ότι η δραματική άνοδος του δημοσίου χρέους της Ελλάδας μετά το 1980, ήταν αθέμιτη, επονείδιστη και παράνομη. Η ομάδα των οικονομολόγων της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους (ΕΑΔΧ), που συνέταξε τα πέντε πρώτα κεφάλαια του Πορίσματος για τα αίτια χρεοκοπίας της Ελλάδας το 2009 και την δέσμευση της χώρας από τον Μάιο του 2010 με τις εξοντωτικές πολιτικές των μνημονίων, υποστηρίζει την πρωτοφανή άποψη ότι οι τεράστιες δημοσιονομικές δαπάνες και τα κρατικά ελλείμματα, δεν ευθύνονται για την ανεξέλεγκτη ανοδική πορεία του χρέους από το 1980 έως σήμερα. Αίσθηση προκαλεί η διαπίστωση ότι ο απίστευτος ισχυρισμός περί της μη συσχέτισης, τόσο των δημοσιονομικών δαπανών όσο και των κρατικών ελλειμμάτων με την ανεξέλεγκτη ανοδική τροχιά του δημοσίου χρέους μετά το 1980, η συντακτική ομάδα τον επαναλαμβάνει σε αρκετά σημεία της Έκθεσης. Ενδεικτικά μνημονεύονται τα ακόλουθα αποσπάσματα: «… Η αύξηση του χρέους … δεν οφείλεται σε υψηλά δημοσιονομικά ελλείμματα … η διόγκωση του δημοσίου χρέους δεν οφειλόταν στις δήθεν υπέρμετρες δημόσιες δαπάνες …. Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς που συχνά προβάλλονται, οι δημόσιες δαπάνες (εξαιρουμένων των αμυντικών) δεν δικαιολογούν την αύξηση του χρέους … » (σελ. 6, 18 και 19).
Στο επιστημονικό πεδίο των Δημοσίων Οικονομικών, ένα από τα θέματα που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, είναι η “public spend and tax nexus” (η συνάφεια μεταξύ δημοσίων δαπανών και εσόδων). Με κριτήριο την “public spend and tax nexus”, διάφοροι επιστήμονες χρησιμοποιώντας στατιστικά δεδομένα διαφόρων χωρών, διερευνούν την κατεύθυνση αιτιότητας μεταξύ κρατικών δαπανών και δημοσίων εσόδων. Αν η οικονομετρική ανάλυση, βασισμένη βέβαια σε σύγχρονες και αξιόπιστες robustness techniques, αποφανθεί ότι η διαχρονική άνοδος των δαπανών προκαλεί την διαχρονική αύξηση των κρατικών εσόδων, τότε οι ασκούντες την δημοσιονομική πολιτική οφείλουν να εστιάσουν την προσοχή τους στην μείωση των δαπανών. Τα δημοσιονομικά ελλείμματα αποτελούν τμήμα των κρατικών δαπανών. Αυτό σημαίνει ότι αν η αιτιώδης σχέση ξεκινά από τις δαπάνες προς τα έσοδα, τότε από την μείωση των δαπανών εξαρτάται, τόσο η ελάττωση των ελλειμμάτων, όσο και η επίτευξη των αναγκαίων πρωτογενών πλεονασμάτων που θα επιφέρει την πτωτική τάση του δημοσίου χρέους. Επιστημονικές εργασίες του υποφαινομένου που έχουν δημοσιευτεί σε έγκριτα διεθνή επιστημονικά περιοδικά, όπως Public Finance, Applied Economics, Journal of Applied Economics, κ.λπ., έχουν αποδείξει ότι στην περίπτωση της Ελλάδας ισχύει η “spend and tax hypothesis”, υποδηλώνοντας ότι οι κρατικές δαπάνες συνιστούν τον αιτιογενή παράγοντα ανόδου των εσόδων. Σε ανάλογα συμπεράσματα υπέρ της “spend and tax hypothesis”, έχουν οδηγηθεί επίσης ορισμένες επιστημονικές εργασίες άλλων αξιόλογων ελλήνων ερευνητών.
Ένα άλλο σημείο του Πορίσματος (Προκαταρκτική Έκθεση), που πιστοποιεί τον τσαρλατανισμό των οικονομολόγων της ΕΑΔΧ ή μάλλον της ΕΤΔΧ (Επιτροπή Τσαρλατάνων Δημοσίου Χρέους), είναι το εξής: «Τα πρωτογενή ελλείμματα που συμβάλλουν στη διόγκωση του δημοσίου χρέους και την τροφοδοτούν οφείλονται κυρίως στα χαμηλά επίπεδα είσπραξης δημόσιων εσόδων» (σελ. 19). Σε μια φράση μερικών λέξεων, η ΕΤΔΧ διαπράττει δύο σοβαρά λάθη. Το πρώτο λάθος έγκειται στο γεγονός, ότι, η τρομακτική αύξηση του “συνολικού κρατικού ελλείμματος” κατά την περίοδο 1980-1993, συνιστά το μοναδικό αίτιο που προκάλεσε την συγκλονιστική άνοδο του δημοσίου χρέους της Ελλάδας κατά την περίοδο αυτή. Το τεχνοκρατικό ερώτημα που θα έπρεπε να απασχολήσει τους οικονομολόγους της ΕΑΔΧ είναι: Ποιοι παράγοντες προκαλούν την υπερδιόγκωση των κρατικών ελλειμμάτων, με αναπόφευκτη οικτρή συνέπεια την δραματική αύξηση του δημοσίου χρέους της Ελλάδας μετά το 1980; Το δεύτερο σοβαρό λάθος των οικονομολόγων της ΕΤΔΧ, είναι ότι δεν επισημαίνουν πως την κρίσιμη περίοδο 1980-1993, η ποσοστιαία μεταβολή των κρατικών εσόδων με χαμηλότερους ρυθμούς από την αντίστοιχη μεταβολή των δαπανών, οφείλεται σε αρκετούς ενδογενείς παράγοντες , με κυριότερο όλων την αποδυνάμωση των αναπτυξιακών ρυθμών της ελληνικής οικονομίας. Την περίοδο 1980-1993 ο μέσος ετήσιος αναπτυξιακός ρυθμός της εθνικής μας οικονομίας ήταν μόλις 1,4%, με συνέπεια ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός να μην δύναται να αποφέρει στα κρατικά ταμεία τα προβλεπόμενα έσοδα.
Τα τεχνοκρατικά λάθη του θιάσου των οικονομολόγων της ΕΤΔΧ είναι πολυάριθμα και γι’ αυτό οι ευθύνες της Προέδρου της Βουλής Ζωής Κωνσταντοπούλου πελώριες. Οι ακόλουθες αγυρτείες που περιλαμβάνονται στο Πόρισμα (Προκαταρκτική Έκθεση, Ιούνιος 2015) της ΕΑΔΧ είναι αξιοπρόσεκτες: 1) Στην καθοριστική περίοδο 1980-1993, που οι οικονομολόγοι της ΕΑΔΧ θεωρούν ως την σημαντικότερη υποπερίοδο στα πλαίσια της συνολικής περιόδου 1980-2009, αντί να χρησιμοποιήσουν στατιστικά δεδομένα από τους απολογισμούς των Γενικών Κρατικών Προϋπολογισμών (ΓΚΠ) των αντίστοιχων ετών, που απεικόνιζαν τα διάφορα μακροοικονομικά και δημοσιονομικά μεγέθη σε δραχμές, χρησιμοποίησαν τα στοιχεία της AMECO (Eurostat) σε ευρώ. Αυτή η προσέγγιση τεχνοκρατικά είναι λανθασμένη, γιατί την περίοδο 1980-1993 ο υπολογισμός όλων των εθνικολογιστικών μεγεθών, όπως το ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν), ακαθάριστες επενδύσεις παγίου κεφαλαίου, ιδιωτική και δημόσια κατανάλωση, κ.λπ., γινόταν με έτος βάσης το 1970 και όχι το 2010 που η AMECO χρησιμοποιεί για τον υπολογισμό των αντίστοιχων μακροοικονομικών μεταβλητών. Αντιλαμβάνεστε ότι η αναζήτηση των δημοσιονομικών και του συνόλου των εθνικολογιστικών μεγεθών της Ελλάδας σε δραχμές, θα ήταν μια κοπιαστική διαδικασία, θα απαιτούσε υψηλού επιπέδου τεχνοκράτες οικονομολόγους και όχι τους ερασιτέχνες της ΕΑΔΧ.
2) Σε κανένα σημείο της Προκαταρκτικής Έκθεσης δεν αναλύονται οι κύριες κατηγορίες των κρατικών δαπανών, όπως μισθοί, συντάξεις, επιχορηγήσεις, επιδοτήσεις, τόκοι, χρεολύσια, κ.λπ. ή των επιμέρους μορφών δημοσίων εσόδων όπως άμεσοι και έμμεσοι φόροι, έσοδα από κοινοτικά ταμεία, τέλη, έσοδα από την επιχειρηματική δράση του δημοσίου, έσοδα από παρελθόντους φόρους, κ.λπ. Κατ’ αυτό τον τρόπο, τα μέλη της ΕΑΔΧ δεν προσδιορίζουν τους ποσοτικούς παράγοντες, που κατά τη διάρκεια της περιόδου 1980-1993 προκάλεσαν την αχαλίνωτη άνοδο των κρατικών δαπανών, με οικτρό αποτέλεσμα την υπερδιόγκωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και την αναπόφευκτη σταδιακή γιγάντωση του χρέους τόσο της κεντρικής κυβέρνησης όσο και του ευρύτερου δημόσιου τομέα. 3) Οι οικονομολόγοι της ΕΑΔΧ αγνοούν πλήρως τις ετήσιες Εκθέσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τον απολογισμό των Δημοσίων Οικονομικών της χώρας. Εμφανές είναι ότι οι οικονομολόγοι της ΕΑΔΧ δεν διέθεταν τις τεχνοκρατικές δυνατότητες, για να μπορούσαν να αναλύσουν τέτοιου είδους αξιόλογα τεχνοκρατικά κείμενα. Όσοι έχουν ασχοληθεί με τις ετήσιες Εκθέσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου, γνωρίζουν ότι η κινητήρια δύναμη της ακατάσχετης ανόδου του δημοσίου χρέους της Ελλάδας κατά την περίοδο 1980-1993, ήταν οι τρομακτικές υπερβάσεις των δημοσιονομικών δαπανών έναντι των αρχικών κυβερνητικών στόχων. Οι υπέρμετρες αποκλίσεις των κρατικών δαπανών προκαλούσαν την ανεξέλεγκτη διόγκωση των ελλειμμάτων, με αναπόφευκτη συνέπεια την συνεχή ανοδική πορεία του δημοσίου χρέους. Από τις ετήσιες Εκθέσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου, συμπεραίνεται ότι η συγκλονιστική άνοδος των δημοσιονομικών δαπανών κατά την περίοδο 1980-1993, άμεσα σχετίζεται με τα κυκλώματα διαφθοράς που είχαν στηθεί από τους θεσιθήρες της εκάστοτε κυβερνητικής εξουσίας και τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες των δημοσίων έργων και των κρατικών προμηθειών.
4) Την περίοδο 1980-1993, οι αποκλίσεις μεταξύ των αρχικών προβλέψεων και των τελικών πραγματοποιήσεων (απολογισμών) του ΓΚΠ στο σκέλος των δαπανών και των δημοσιονομικών εσόδων είναι λίαν εντυπωσιακές. Η διαφθορά του κομματικού-πολιτικού συστήματος εξουσίας και η διαπλοκή του με το μονοπώλιο των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, υπήρξαν το πρωτεύων αίτιο των θεαματικών υπερβάσεων στις δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού. Παραδόξως, η ΕΑΔΧ ουδόλως ασχολήθηκε με αυτό το ζωτικής σημασίας θέμα, από την αντικειμενική ανάλυση του οποίου θα προέκυπταν ποινικές ευθύνες για πολιτικά πρόσωπα και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Εκπληκτική είναι η διαπίστωση ότι οι αγύρτες του Πορίσματος, υποστηρίζουν ότι η αλματώδης άνοδος του δημοσίου χρέους δεν οφείλεται στην αύξηση των δαπανών, όταν το Ελεγκτικό Συνέδριο και αρκετοί αναλυτές ανάμεσα στους οποίους και ο υποφαινόμενος, από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 ισχυριζόμασταν πως η δραματική ανύψωση του χρέους του ευρύτερου δημόσιου τομέα, πρωτίστως οφείλεται στην επιταχυνόμενη ανοδική πορεία των δημοσιονομικών δαπανών. 5) Ο τσαρλατανισμός των οικονομολόγων της ΕΑΔΧ επιβεβαιώνεται και από το γεγονός, ότι, αγνόησαν πλήρως τις εισοδηματικές ελαστικότητες των συνολικών και των επιμέρους κατηγοριών κρατικών εσόδων. Κατά την κομβική περίοδο 1980-1993, όλες οι κατηγορίες εισοδηματικών ελαστικοτήτων των κρατικών εσόδων ήταν μεγαλύτερες της μονάδας, καταδεικνύοντας ότι το μέσο ετήσιο ποσοστό αύξησης των εσόδων υπερέβαινε το αντίστοιχο μέσο ετήσιο ποσοστό αύξησης του ονομαστικού ΑΕΠ. Συνεπώς, το κεντρικό συμπέρασμα του Πορίσματος, ότι, “τα πρωτογενή ελλείμματα που συμβάλλουν στη διόγκωση του δημοσίου χρέους και την τροφοδοτούν οφείλονται κυρίως στα χαμηλά επίπεδα είσπραξης των δημοσίων εσόδων” (σελ. 19), είναι εντελώς εσφαλμένη πιστοποιώντας την τεχνοκρατική ανεπάρκεια των μελών της ΕΣΔΧ. Οι ανωτέρω επαίσχυντες διαπιστώσεις επιβεβαιώνουν την ορθότητα της άποψης, ότι, η πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου επέλεξε τσαρλατάνους για να συντάξουν ένα τόσο σοβαρό Πόρισμα.
Όσοι οικονομολόγοι έχουν διερευνήσει σε βάθος, τους ποσοτικούς παράγοντες που προκάλεσαν την δραματική αύξηση των κρατικών ελλειμμάτων και κατά προέκταση του δημοσίου χρέους της Ελλάδας κατά την κρίσιμη περίοδο 1980-1994, γνωρίζουν ότι το πρωταρχικό αίτιο ήταν η αχαλίνωτη άνοδος των δαπανών του Γενικού Κρατικού Προϋπολογισμού (ΓΚΠ) και των Δημόσιων Επιχειρήσεων και Οργανισμών (ΔΕΚΟ). Το άθροισμα του ελλείμματος του ΓΚΠ και των ΔΕΚΟ, μας δίνει το “συνολικό έλλειμμα του ευρύτερου δημόσιου τομέα”. Το έλλειμμα του ΓΚΠ ή το έλλειμμα του ευρύτερου δημόσιου τομέα αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα των κρατικών δαπανών, λόγω του ότι το έλλειμμα προκύπτει από τη διαφορά μεταξύ δημοσιονομικών δαπανών και εσόδων. Από τεχνοκρατικής άποψης, όταν οι κρατικές δαπάνες αυξάνουν με ταχύτερους ποσοστιαίους ρυθμούς από την αντίστοιχη ποσοστιαία άνοδο των δημοσίων εσόδων και του ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν), τότε τα δημοσιονομικά ελλείμματα διογκώνονται τόσο σε απόλυτες τιμές όσο και ως ποσοστό του ΑΕΠ. Η αδυναμία όλων των κυβερνήσεων μετά το 1980, να χρηματοδοτούν τις δημόσιες δαπάνες (μισθοί, συντάξεις, τόκοι, χρεολύσια, επιχορηγήσεις, επιδοτήσεις, κ.λπ.) με κρατικά έσοδα που να δημιουργούνται μέσα από την αναπτυξιακή διαδικασία, συνέβαλε ώστε οι επιπρόσθετες δαπάνες που αντιπροσώπευαν το έλλειμμα, να καλύπτονται με πιστωτικά έσοδα, δηλαδή με την προσφυγή του ελληνικού δημοσίου σε εσωτερικό και εξωτερικό δανεισμό, προκαλώντας έτσι τη συνεχή ανοδική τάση του συνολικού δημοσίου χρέους της Ελλάδας.

Δημοσιονομικά 1980 1990 1994 1980-1994
Μεγέθη (δις δραχμές)
1. Έσοδα ΓΚΠ (δις δραχμές) 359 3.344 6.940 23,6%
2. Δαπάνες ΓΚΠ (δις δραχμές) 460 5.496 12.354 26,5%
3. Έλλειμμα ΓΚΠ (1-2) -101 -2.152 -5.414 32,9%
4. ΑΕΠ (δις δραχμές) 1.711 10.551 18.864 18,7%
5. Έλλειμμα ΓΚΠ προς ΑΕΠ (3/4) -5,9% -20,4% -28,7% –
6. Συνολικό Κρατικό Έλλειμμα
(ΓΚΠ & ΔΕΚΟ) -157 -2.747 -5.994 29,7%
7. Συνολικό Κρατικό Έλλειμμα
προς ΑΕΠ (6/4) -9,2% -26,4% -31,8% –

Παρατηρήσεις: Τα στοιχεία του πίνακα είναι σε δραχμές και προέρχονται από το Υπουργείο Οικονομικών, την ΕΛΣΤΑΤ και την Τράπεζα της Ελλάδας. Το ΑΕΠ της χώρας είναι σε τρέχουσες τιμές και έχει υπολογιστεί με έτος βάσης το 1970, αποσκοπώντας να αποτυπωθεί με αμεροληψία η δραματική επιδείνωση των Δημοσίων Οικονομικών της χώρας κατά την περίοδο 1980-1994. Το συνολικό κρατικό έλλειμμα ή έλλειμμα του ευρύτερου δημόσιου τομέα προκύπτει από το άθροισμα του ελλείμματος του ΓΚΠ (Γενικός Κρατικός Προϋπολογισμός) και των ΔΕΚΟ (Δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμοί).

Τα στοιχεία του πίνακα απεικονίζουν την ανεξέλεγκτη διεύρυνση των ελλειμμάτων του ΓΚΠ και του ευρύτερου δημόσιου τομέα (ΓΚΠ & ΔΕΚΟ) κατά την περίοδο 1980-1994. Από την απλή ανάγνωση των στοιχείων του πίνακα και ο πιο ανίδεος με την οικονομική επιστήμη αναγνώστης, θα κατανοήσει γιατί την Επιτροπή που διόρισε η Πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου, την μετονομάσαμε σε Επιτροπή Τσαρλατάνων Δημοσίου Χρέους (ΕΤΔΧ). Από τα στατιστικά δεδομένα του πίνακα εξάγονται τα εξής ενδιαφέροντα συμπεράσματα: 1) Την περίοδο 1980-1994, το μέσο ετήσιο ποσοστό αύξησης των δαπανών του ΓΚΠ ήταν 26,5%, των εσόδων του ΓΚΠ 23,6% και του ονομαστικού ΑΕΠ 18,7%. Αξιοσημείωτο είναι ότι την περίοδο αυτή, το μέσο ετήσιο ποσοστό αύξησης των δαπανών και των εσόδων του ΓΚΠ, ήταν εμφανώς υψηλότερο από το αντίστοιχο μέσο ετήσιο ποσοστό ανόδου του ΑΕΠ, με συνεπακόλουθο την τρομακτική διόγκωση των ελλειμμάτων του ΓΚΠ, τόσο σε απόλυτες τιμές όσο και ως ποσοστό του ΑΕΠ. Κατ’ αυτό τον τρόπο, την περίοδο 1980-1994 το έλλειμμα του ΓΚΠ ως ποσοστό του ΑΕΠ από -5,9% εκτινάχτηκε σε -28,7%. Παράλληλα την περίοδο αυτή, το έλλειμμα του ευρύτερου δημόσιου τομέα ως ποσοστό του ΑΕΠ από -9,2% εκτοξεύτηκε σε -31,8%, καταδεικνύοντας ότι η αχαλίνωτη άνοδος του δημοσίου χρέους της Ελλάδας οφείλεται στην υπερδιόγκωση των κρατικών ελλειμμάτων. 2) Εφιαλτική είναι η διαπίστωση ότι την περίοδο 1980-1994, οι δαπάνες του ΓΚΠ αυξήθηκαν 26,9 φορές (12.354/460=26,9) και τα έσοδα του ΓΚΠ 19,3 φορές (6.940/359=19,3), με συγκλονιστικό επακόλουθο την περίοδο αυτή το έλλειμμα του ΓΚΠ να διογκωθεί 53,6 φορές (-5.414/-101=53,6). Και έρχεται ο θίασος των τσαρλατάνων που διόρισε η Ζωή Κωνσταντοπούλου στην διαβόητη ΕΑΔΧ, να μας πει ότι η αχαλίνωτη άνοδος του δημοσίου χρέους κατά την περίοδο 1980-1993, δεν οφείλεται στην αύξηση των δαπανών και την διεύρυνση των ελλειμμάτων του ΓΚΠ. Με διορισμούς κομματικών τσαρλατάνων σε τόσο σημαντικές Επιτροπές, ξεφτιλίζεται ναι ή όχι ο θεσμός του Κοινοβουλίου; Μήπως αλμπάνηδες και καιροσκόποι πολιτικοί δεν ευθύνονται για την δραματική επιδείνωση των Δημοσίων Οικονομικών της χώρας κατά την περίοδο 1980-1994, όπως αυτή καθρεφτίζεται στην υπερδιόγκωση των ελλειμμάτων και στην αναπόφευκτη συγκλονιστική άνοδο του δημοσίου χρέους της Ελλάδας;
Στη συνέχεια θα εξετάσουμε τους ποσοτικούς και τους ποιοτικούς παράγοντες, που προκάλεσαν την ιλιγγιώδη αύξηση του δημόσιου χρέους της Ελλάδας κατά την περίοδο 1980-1994. Η περίοδος 1980-1994 αξιολογείται ως εξαιρετικά κρίσιμη, καθότι την περίοδο αυτή υπερδιογκώθηκαν τα κρατικά ελλείμματα και κατά προέκταση συντελέστηκε η δραματική άνοδος του δημοσίου χρέους. Σε παγκόσμιο επίπεδο δεν υπήρξε άλλη χώρα της υφηλίου, που την περίοδο 1980-1994 τα δημοσιονομικά της ελλείμματα και το κρατικό χρέος να σημείωναν αυτή την πρωτοφανή ανοδική πορεία. Η στατιστική διαπίστωση ότι την περίοδο 1980-1994, το συνολικό έλλειμμα του ΓΚΠ (Γενικός Κρατικός Προϋπολογισμός) από -101 εκτινάχτηκε σε -5.414 δις δραχμές (δρχ), δηλαδή αυξήθηκε 53,6 φορές, προκαλεί σοκ και φρίκη. Δοθέντος ότι μεταξύ των ετών 1980 και 1994, η μέση ετήσια ποσοστιαία αύξηση των κρατικών εσόδων ήταν αισθητά μεγαλύτερη από την αντίστοιχη μέση ετήσια ποσοστιαία άνοδο του ονομαστικού ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν), συνάγεται ότι η τρομακτική αύξηση των ελλειμμάτων κατά την περίοδο αυτή, οφείλεται αποκλειστικά στην ακατάσχετη άνοδο των κρατικών δαπανών. Οι κυβερνήσεις που με τις ανεγκέφαλες και ανερμάτιστες οικονομικές πολιτικές τους, προκάλεσαν την ασυγκράτητη αύξηση των δημοσιονομικών δαπανών, φέρουν βαρύτατες ευθύνες έναντι του λαού και της πατρίδας. Αν στη χώρα μας, με αμεροληψία λειτουργούσε ο θεσμός της δικαιοσύνης, ορισμένα πολιτικά στελέχη της κομματικής-πολιτικής κλεπτοκρατίας θα έπρεπε από τη δεκαετία του 1980 να ήταν τρόφιμοι των φυλακών του γεντί κουλέ.
Μορφές Δημοσίου Χρέους

1980 1990 1993 1994
Α. Χρέος Κεντρικής Κυβέρνησης (δις δρχ)
1. Εσωτερικό 363 7.303 18.949 21.862
2. Εξωτερικό 111 2.079 4.482 6.231
3. Σύνολο (1+2) 474 9.382 23.431 28.093

Β. Συνολικό Δημόσιο Χρέος της Ελλάδας
1. Εσωτερικό 495 8.631 20.165 23.030
2. Εξωτερικό 189 3.014 5.904 8.162
3. Σύνολο (1+2) 684 11.645 26.069 31.192
ΑΕΠ (τρέχουσες τιμές, δις δρχ) 1.711 10.551 16.760 18.864
Γ. Χρέος Κεντρ. Κυβ. προς ΑΕΠ 27,7% 88,9% 139,8% 148,9%
Δ. Συνολικό Δημόσιο Χρέος προς ΑΕΠ 40,0% 110,4% 155,5% 165,4%

Παρατηρήσεις: Το ΑΕΠ της χώρας υπολογίζεται σε δραχμές (δρχ) λαμβάνοντας ως έτος βάσης το 1970. Τα στοιχεία του πίνακα προέρχονται από το Υπουργείο Οικονομικών, την ΕΛΣΤΑΤ και την Τράπεζα της Ελλάδας. Το συνολικό δημόσιο χρέος της Ελλάδας προκύπτει από το άθροισμα του χρέους της κεντρικής κυβέρνησης και των ΔΕΚΟ.
Αυτά που γράφω σήμερα, τα έγραφα αρκετά χρόνια πριν. Την περίοδο 1983-1994 είχα δημοσιεύσει τουλάχιστον 100 άρθρα στον Οικονομικό Ταχυδρόμο, την Ακρόπολη, το Εξπρές, το Κέρδος, τα Νέα, το Βήμα, κ.λπ., και ένα βιβλίο με τίτλο “Ελληνική Οικονομία: Αναζητώντας τη Λύση” (Εκδόσεις Παπαζήση, 1989), στα οποία ανέλυα τους παράγοντες που προκαλούσαν τη σοκαριστική άνοδο του δημοσίου χρέους της χώρας και την καταβαράθρωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, επισημαίνοντας το ενδεχόμενο η Ελλάδα να οδηγηθεί σε μερικά χρόνια σε εξαναγκαστική χρεοκοπία. Κανένας δεν άκουγε τον υποφαινόμενο και ορισμένους άλλους αναλυτές, που βλέπαμε την δημοσιονομική καταστροφή που ερχόταν. Οι αγύρτες της εποχής εκείνης μας χαρακτήριζαν Κασσάνδρες και κινδυνολόγους. Αυτοί κατάκλεβαν τα δημόσια ταμεία, έπαιρναν τα θαλασσοδάνεια, πλούτιζαν με τα κλοπιμαία και η κομματική-πολιτική νομενκλατούρα δεν ενδιαφερόταν για τη συντελούμενη καταστροφή της χώρας. Οι τσαρλατάνοι μας πέταξαν στο λάκκο των μνημονίων με τους ανθρωποφάγους πιστωτές, με την ψήφο του λαού εξακολουθούν να μας κυβερνούν και εμείς για μια ακόμα φορά βρισκόμαστε απέναντί τους, ασκώντας όπως πάντα σκληρή αλλά αντικειμενική και καλοπροαίρετη κριτική.
Τα στατιστικά δεδομένα του πίνακα απεικονίζουν την εξέλιξη του χρέους της κεντρικής κυβέρνησης (ή κεντρικής διοίκησης) και του συνολικού δημοσίου χρέους της Ελλάδας. Το συνολικό δημόσιο χρέος της χώρας καθρεφτίζεται στο άθροισμα του χρέους της κεντρικής κυβέρνησης και των ΔΕΚΟ (Δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμοί). Η μεγέθυνση του δημοσίου χρέους κατά την περίοδο 1980-1994 είναι πρωτοφανής και συντελείται με ρυθμούς χιονοστιβάδας των Ιμαλάϊων. Την περίοδο 1980-1994 το συνολικό δημόσιο χρέος της Ελλάδας από 684 δις δρχ ή 40% του ΑΕΠ εκτοξεύεται σε 31.192 δις δρχ ή 165,4% του ΑΕΠ. Φρικιαστική είναι η παρατήρηση ότι την περίοδο αυτή το συνολικό δημόσιο χρέος της Ελλάδας αυξήθηκε 45,6 φορές (31.192/684=45,6), αντανακλώντας την νομοτελειακή πορεία της χώρας προς τη χρεοκοπία. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγραφούν οι τεράστιες ευθύνες του δικομματικού συστήματος διαφθοράς και διαπλοκής ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, για την τρομακτική αύξηση των κρατικών δαπανών, την υπερδιόγκωση των ελλειμμάτων και την επιταχυνόμενη αυξητική πορεία του δημοσίου χρέους. Όσοι έχουν ενδιατρίψει στο δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, γνωρίζουν ότι όχι μόνο επί της περιόδου δραχμής 1980-2001, αλλά και στο σύνολο της περιόδου 1980-2015, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας αυξάνεται με γρήγορους ρυθμούς. Δύο θέματα με τα οποία καθόλου δεν ασχολήθηκε η ΕΤΔΧ είναι: 1) Η δομή των κρατικών εσόδων και ιδίως των πιστωτικών εσόδων. και 2) Η διάρθρωση των πρωτογενών και των συνολικών δαπανών του ΓΚΠ. Λόγω της μεγάλης σημασίας αμφότερων των θεμάτων, θα ενδιατρίψουμε στα αντικείμενα αυτά στις επόμενες αναλύσεις μας.

Advertisements
This entry was posted in Δημόσια Οικονομικά, Δημόσιο Χρέος, Ελληνική Κρίση, Κομματικό-Πολιτικό Κατεστημένο, Kontranews and tagged , . Bookmark the permalink.