Ο Εναλλακτικός Δρόμος (ΜΕΡΟΣ Α’)

Ο προεκλογικός αντιμνημονιακός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ για την οικονομία, στις 11 Ιουλίου 2015 με την θετική ψήφο 251 βουλευτών μεταξύ των οποίων του Αλέξη Τσίπρα και του Πάνου Καμμένου, μεταλλάχτηκε σε τέταρτο μνημόνιο. Το πρώτο μνημόνιο επιβλήθηκε στον ελληνικό λαό τον Μάιο του 2010 λόγω της 5ης χρεοκοπίας του νεοελληνικού κράτους. Το δεύτερο και το τρίτο μνημόνιο εφαρμόστηκαν στα πλαίσια του δεύτερου και του τρίτου κουρέματος του δημοσίου χρέους της χώρας το Φεβρουάριο και τον Δεκέμβριο του 2012. Εκεί που ο Αλέξης Τσίπρας και ο Πάνος Καμμένος, κοροϊδεύοντας όλους μας και διαλαλώντας κατά την προεκλογική περίοδο ότι αν συγκυβερνούσαν θα ξέσκιζαν τα μνημόνια και θα προέβαιναν σε μονομερή διαγραφή του δημοσίου χρέους, πριν μερικές μέρες έκαναν κωλοτούμπα περιωπής και έγιναν υπέρμαχοι των δυσβάστακτων για τον ελληνικό λαό μνημονιακών πολιτικών. Όπως συνέβη με τον ΓΑΠ και τους σαμαροβενιζέλους, έτσι και με τον Αλέξη και τον Πάνο, τα μνημόνια καθίστανται το κοράνι της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής, με θύματα τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους και τις επιχειρήσεις.
Γιατί όμως ο Αλέξης Τσίπρας και ο Πάνος Καμμένος υποτάχτηκαν στις βάναυσες μνημονιακές πολιτικές; Η απάντηση είναι πασιφανής. Ψήφισαν το τέταρτο μνημόνιο, για τον απλούστατο λόγο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ δεν είχαν στη φαρέτρα τους αξιόπιστα προγράμματα οικονομικής πολιτικής, που να αποτελούσαν τον εναλλακτικό των μνημονίων δρόμο. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αναλυτικό πρόγραμμα (μακρο)οικονομικής πολιτικής, επιστημονικά και όχι ερασιτεχνικά θεμελιωμένο, σίγουρα θα ενέπνεε εμπιστοσύνη και αξιοπιστία στους εταίρους μας στο Eurogroup και ο Σόιμπλε θα ήταν ο πρώτος που θα το υιοθετούσε. Αν τα μνημόνια ήταν το ευαγγέλιο της ασκούμενης κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής και μονόδρομος για τη χώρα, οι οικονομικές σχολές των πανεπιστημίων θα έπρεπε να έβαζαν λουκέτο και εμείς να πηγαίναμε σπίτια μας. Που αποσκοπεί όμως η (μακρο)οικονομική πολιτική; Η (μακρο)οικονομική πολιτική έχει τέσσερις κεντρικούς στόχους: 1) Την ανάπτυξη της οικονομίας. 2) Την επίτευξη συνθηκών σταθερότητας στο οικονομικό σύστημα. 3) Την διαχρονική άνοδο της συνολικής απασχόλησης στην οικονομία. Και 4) Την προαγωγή του βιοτικού επιπέδου των πολιτών και την ανύψωση της κοινωνικής ευημερίας.
Η οικονομική ανάπτυξη της οποιασδήποτε χώρας του κόσμου με ικανοποιητικούς ρυθμούς, αποτυπώνεται στην διαχρονική ανοδική τάση του πραγματικού ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν). Το ΑΕΠ ορίζεται ως η αξία των παραγόμενων τελικών αγαθών και υπηρεσιών στην επικράτεια της χώρας κατά τη διάρκεια μιας χρονικής περιόδου (π.χ. έτος). Ο δεύτερος πρωταρχικός στόχος της υιοθετούμενης μακροοικονομικής πολιτικής, είναι η επίτευξη σταθερότητας (ισορροπίας) στη λειτουργία του οικονομικού συστήματος. Η διατήρηση του πληθωρισμού σε επίπεδα γύρω στο 1% ή 2% και η ύπαρξη πρωτογενών κρατικών πλεονασμάτων που να διασφαλίζουν τη βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους, συνιστούν τους κύριους παράγοντες που συμβάλλουν στην υλοποίηση του στόχου της μακροοικονομικής σταθερότητας. Ο τρίτος θεμελιώδης μακροοικονομικός στόχος σχετίζεται με την αύξηση της συνολικής απασχόλησης και καθρεφτίζεται στην ανάπτυξη της χώρας με σημαντικούς αναπτυξιακούς ρυθμούς. Η “διατηρησιμότητα” (sustainability) της αναπτυξιακής διαδικασίας είναι αυτή που συντελεί στη δημιουργία νέων θέσεων απασχόλησης και κατά προέκταση συνδράμει στην επίτευξη χαμηλών ποσοστών ανεργίας.
Η βασική και αναγκαία συνθήκη για την διατηρησιμότητα της αναπτυξιακής διαδικασίας, είναι το οικονομικό σύστημα της χώρας να χαρακτηρίζεται για το υψηλό επίπεδο ανταγωνιστικότητάς του. Η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας του οικονομικού συστήματος, συνιστά το θεμελιώδη παράγοντα που συνδράμει στην διαχρονική άνοδο της συνολικής παραγωγικότητας. Η αύξηση της παραγωγικότητας των συντελεστών παραγωγής, προϋποθέτει την αναβάθμιση της ανταγωνιστικότητας του οικονομικού συστήματος. Η αποδοτικότητα της υιοθετούμενης μακροοικονομικής πολιτικής, αντανακλάται στον τέταρτο ουσιαστικό στόχο της προαγωγής του βιοτικού επιπέδου των πολιτών και την άνοδο της κοινωνικής ευημερίας. Η αύξηση του πραγματικού μισθού των εργαζομένων, η ικανοποιητική κερδοφορία των επιχειρήσεων, η ύπαρξη αποτελεσματικού υγειονομικού συστήματος, η εύρυθμη λειτουργία του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, η αξιόλογη ποιότητα του εκπαιδευτικού συστήματος σε όλες του τις βαθμίδες, κ.λπ., συνθέτουν το κράμα των παραγόντων, που εγγυώνται την καλυτέρευση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών και την διαχρονική αύξηση της κοινωνικής ευημερίας.
Άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στην Kontranews (18.7.2015)

Advertisements
This entry was posted in Ανταγωνιστικότητα & Οικονομική Ανάπτυξη, Ελληνική Οικονομία, Kontranews. Bookmark the permalink.