Έντιμη Συμφωνία και αποφυγή εμφύλιου σπαραγμού επιτάσσει το εθνικό συμφέρον

Τα συγκλονιστικά γεγονότα που εξελίσσονται στη χώρα μας τις τελευταίες μέρες, με πιθανά ενδεχόμενα την παραμονή ή την έξοδο της Ελλάδας από την ΟΝΕ (Οικονομική Νομισματική Ένωση, ήταν το οικτρό αποτέλεσμα της ανικανότητας του εγχώριου κομματικού-πολιτικού συστήματος εξουσίας, να επιλύσει τα οξύτατα δημοσιονομικά προβλήματα, με κορυφαίο όλων το γιγαντιαίο δημόσιο χρέος, που αφανίζει τον παραγωγικό ιστό της εθνικής μας οικονομίας. Τις επόμενες ώρες παίζεται κορώνα-γράμματα, η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και ίσως στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δύο είναι τα πιθανά σενάρια. Το σενάριο Α’ που αφορά την παραμονή μας στην Ευρωζώνη και το σενάριο Β’ που σχετίζεται με την αποχώρηση της χώρας από την Ευρωζώνη και την επιστροφή στο νομισματικό καθεστώς της δραχμής. Πάμπολλες φορές από τη στήλη αυτή, με εμπεριστατωμένες αναλύσεις έχω υποστηρίξει ότι η παραμονή της χώρας μας στην Ευρωζώνη, είναι εθνικά ωφέλιμη και αναγκαία. Τα αίτια της χρεοκοπίας των Δημοσίων Οικονομικών είναι αντικειμενικά και σχετίζονται με ενδογενείς παράγοντες της ελληνικής κοινωνίας, όπως η διαφθορά του πολιτικού συστήματος, οι έκνομες παραοικονομικές δραστηριότητες, το αδηφάγο επιχειρηματικό κατεστημένο εξουσίας, κ.λπ.
Η άποψή μου υπέρ της παραμονής της χώρας στην ΟΝΕ έχει αμιγώς επιστημονικά κίνητρα και είναι προϊόν πολυετούς συστηματικής ερευνητικής προσπάθειας. Οι διασημότερες Σχολές Οικονομικής Σκέψης (Schools of Economic Thought), όπως είναι η Κλασική Σχολή του Adam Smith (1723-1790) και του David Ricardo (1772-1823), καθώς επίσης η Κεϋνσιανή Σχολή του John Maynard Keynes (1883-1946) και του John Hicks (1904-1989), θεωρούν ότι το “χρήμα” (money) είναι “ουδέτερο” στην οικονομία και άρα δεν επηρεάζει κανένα από τα κύρια μακροοικονομικά μεγέθη της οικονομίας, όπως είναι το ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν), η συνολική απασχόληση, η ανεργία, τα κρατικά ελλείμματα, το δημόσιο χρέος, κ.λπ. Δηλαδή, το χρήμα όπως αυτό καθρεφτίζεται στην ποσότητα των νομισμάτων και των τραπεζογραμματίων που κυκλοφορούν στην οικονομία, αποτελεί μέσον συναλλαγών και μέτρησης αξιών. Ο υποφαινόμενος επί του συγκεκριμένου θέματος έχει δημοσιεύσει ορισμένες επιστημονικές εργασίες σε έγκριτα διεθνή επιστημονικά περιοδικά, όπου τα εξαγόμενα οικονομετρικά αποτελέσματα συγκλίνουν στην διαπίστωση ότι όντως το “χρήμα” είναι ουδέτερο στην οικονομία.
Ενοχλητικό και δυσφημιστικό για τους επαγγελματίες οικονομολόγους και τους υπεύθυνους πολιτικούς, είναι η συμπεριφορά του κάθε Λαφαζάνη ή του κάθε Λαπαβίτσα, να τριγυρνάνε στα τηλεοπτικά κανάλια και με εμμονή να ισχυρίζονται ότι το Grexit ως δια μαγείας θα έλυνε όλα τα οικονομικά προβλήματα των ελλήνων πολιτών και της χώρας. Το θράσος και η ασχετοσύνη τους απύθμενη. Δυστυχώς, η συνομοταξία αυτών των πολιτικών και των οικονομολόγων του γλυκού νερού, ευθύνεται για την χρεοκοπία της χώρας και την φτωχοποίηση του ελληνικού λαού. Οι αδαείς και οι ημιμαθείς με το αντικείμενο της “μακροοικονομικής ανάλυσης” και ειδικότερα με το πεδίο της “νομισματικής θεωρίας”, συγχέουν τις έννοιες του χρήματος και της νομισματικής πολιτικής. Το χρήμα δεν σημαίνει νομισματική πολιτική. Οποιαδήποτε και αν είναι η ονομασία του χρήματος που κυκλοφορεί στην οικονομία, όπως ευρώ, δολάριο, αγγλική στερλίνα, ιαπωνικό γιεν, κορόνα Σουηδίας, κ.λπ., η άσκηση της νομισματικής πολιτικής είναι αυτή που επιδρά στη μεταβολή των διαφόρων μακροοικονομικών μεγεθών.
Χώρες μικρές όπως είναι η Δανία, η Ελβετία, το Ισραήλ, το Λουξεμβούργο, η Νορβηγία, η Ολλανδία, η Σιγκαπούρη, η Σουηδία, κ.λπ., οποιοδήποτε νόμισμα και αν είχαν, θα συγκαταλέγονταν στις ισχυρές και πολύ προηγμένες χώρες της υφηλίου. Οι χώρες αυτές διακρίνονται για το τεράστιο βάθος της εγχώριας παραγωγής και για το διαχρονικά αυξανόμενο εξαγωγικό τους εμπόριο. Αυτοί άλλωστε είναι και οι πρωτεύοντες λόγοι, που οι χώρες αυτές έχουν τόσο ισχυρά νομίσματα, ευρέως αποδεκτά στις διεθνείς χρηματοοικονομικές συναλλαγές σαν το ευρώ και το δολάριο. Η χώρα μας περνάει κρισιμότατες ώρες. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα πρέπει τις επόμενες ώρες, να πετύχει επωφελή και βιώσιμη συμφωνία με τους θεσμούς, που να αφήνει ανοικτό το παράθυρο της ανάπτυξης και της επίλυσης του περίπλοκου δημοσιονομικού μας προβλήματος. Το συμφέρον για την πατρίδα επιτάσσει την παραμονή μας στην ΟΝΕ, τη σύναψη τίμιας συμφωνίας με τους θεσμούς, την ώθηση της εθνικής οικονομίας σε αναπτυξιακή τροχιά και την αποφυγή του οποιουδήποτε ενδεχομένου που θα οδηγούσε σε εμφύλιο σπαραγμό.

Άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στην Kontranews (10.7.2015)

Advertisements
This entry was posted in ΔΡΑΧΜΗ-ΕΥΡΩ, Ελληνική Κρίση, Κομματικό-Πολιτικό Κατεστημένο, Kontranews. Bookmark the permalink.