Έκτακτη εισφορά στα golden boys των τραπεζών και την καθεστωτική νομενκλατούρα

Η αγορά έχει στερεύσει από ρευστό. Το κράτος αδυνατεί να καλύψει τις τρέχουσες δαπάνες του και η χώρα ανά πάσα στιγμή απειλείται με χρεοκοπία. Τα νοικοκυριά πλήττονται και υποφέρουν από την ανεργία, το πετσόκομμα μισθών και συντάξεων, τα χαράτσια, τις τεράστιες τραπεζικές τους υποχρεώσεις, κ.λπ. Οι επιχειρήσεις είναι καταχρεωμένες, με τζίρους που χρόνο με το χρόνο φθίνουν, με συσσωρευμένες ζημιές, αδυνατώντας να ανταποκριθούν στις δυσβάστακτες φορολογικές τους υποχρεώσεις στα ασφαλιστικά ταμεία και την εφορία, στην κάλυψη των λειτουργικών τους δαπανών, κ.λπ. Τα φορολογικά βάρη και τις δραματικές συνέπειες της οικονομικής κρίσης, τα υφίστανται τα γνωστά υποζύγια, δηλαδή μισθωτοί, συνταξιούχοι και επιχειρήσεις. Απεναντίας, η μασονία της οποιασδήποτε μορφής εξουσίας, δηλαδή κρατικής, τραπεζικής, μιντιακής, επιχειρηματικής, κ.λπ., με τους παχυλούς μισθούς, τα bonus, τα θαλασσοδάνεια, τις μίζες, τις αρπαχτές, κ.λπ., ζει και βασιλεύει.
Ανεξάρτητα του είδους της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής, υπάρχουν ορισμένα μέτρα πολιτικής, που ναι μεν μπορούν να προσφέρουν ισοδύναμα αποτελέσματα, αλλά η εφαρμογή τους θεωρείται κοινωνικά δίκαιη και ηθικά επιβεβλημένη. Τα ισοδύναμα και ηθικώς επιβεβλημένα μέτρα πολιτικής είναι πάμπολλα και άμεσα εφαρμόσιμα. Η υιοθέτησή τους όμως προϋποθέτει πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα. Ένα ισοδύναμο και κοινωνικά δίκαιο μέτρο, που άνετα μπορεί να αποφέρει στον κρατικό κουμπαρά τουλάχιστον ΠΕΝΤΕ δισ. € το χρόνο, σχετίζεται με τους κομματικούς καρεκλοθήρες του κρατικού μηχανισμού, τα golden boys των τραπεζών, τα μεγαλοστελέχη ιδιωτικών κρατικοδίαιτων επιχειρήσεων, κ.λπ. Σύμφωνα με συντηρητικούς υπολογισμούς, κυβερνητικοί σύμβουλοι, συνεργάτες υπουργών και βουλευτών, πρόεδροι κρατικών οργανισμών, διοικητές ή πρόεδροι φορέων του ευρύτερου δημόσιου τομέα, διοικητές και διευθύνοντες σύμβουλοι τραπεζών, σύμβουλοι διοίκησης τραπεζών και οργανισμών, μεσάζοντες της εξουσίας, εθνικοί εργολάβοι, προμηθευτές του ελληνικού δημοσίου, δημοσιογράφοι των υπόγειων διαδρομών, καθηγητές που διαχειρίζονται χρηματικούς πόρους των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, κ.λπ., εκτιμώνται σε αρκετές χιλιάδες άτομα. Έστω ότι η καθεστωτική νομενκλατούρα αποτελείται από 100.000 προύχοντες, με τα δις ευρώ καταθέσεις σε τράπεζες του εξωτερικού, τις βίλες, τα σαλέ, τα κότερα, κ.λπ. Αν υπήρχε ένας εθνικός κουμπαράς, στον οποίο η συμμετοχή της ντόπιας νομενκλατούρας ήταν κατά μέσο όρο 50.000 € κάθε χρόνο, προκύπτει ότι το ισοδύναμο χρηματικό έσοδο για το κράτος θα ήταν ΠΕΝΤΕ δισ. € το χρόνο (100.000×50.000=5.000.000.000).
Τα παραδείγματα αναφορικά με τα τρωκτικά και τις βδέλλες της κρατικής και της πάσης μορφής εξουσίας, είναι πολλά και προκαλούν το δημόσιο αίσθημα. Για παράδειγμα, αρκετοί καθηγητές πανεπιστημίων από τη θέση του διοικητή, του υποδιοικητή, του σύμβουλου διοίκησης τράπεζας, του προέδρου κρατικού οργανισμού, κ.λπ., έχουν σύνολο ετήσιων απολαβών (μισθοί, μπόνους, κ.ά.), που συχνά υπερβαίνει τα 300.000 ευρώ. Ταυτόχρονα, οι καθηγητές αυτοί είναι μερικής απασχόλησης στο πανεπιστήμιο εισπράττοντας το 1/3 του μηνιαίου μισθού και παράλληλα καρπούνται χιλιάδες ευρώ από μεταπτυχιακά προγράμματα, μελέτες, κ.λπ.. Δηλαδή, αποκομίζουν αρκετές χιλιάδες ευρώ από το πανεπιστήμιο και ταυτόχρονα εισπράττουν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ από την τράπεζα ή τον κρατικό φορέα που είναι κομματικά διορισμένοι. Αυτό δεν είναι ηθικά κατακριτέο και μάλιστα σε μια κοινωνία που σφυροκοπείται ανελέητα από την οικονομική κρίση; Ποιο θα ήταν το ηθικά επιβεβλημένο μέτρο; Οι συγκεκριμένοι κομματικοί εγκάθετοι καθηγητές, να μην παίρνουν μισθό από το πανεπιστήμιο και ταυτόχρονα το 15% έως 30% των ετήσιων αποδοχών τους από την τράπεζα ή τον φορέα που είναι διορισμένοι, να μπαίνει στον εθνικό κουμπαρά. Ένα άλλο άμεσα εφαρμόσιμο μέτρο, σχετίζεται με τους μεγάλους προμηθευτές και εργολάβους του ελληνικού δημοσίου. Για παράδειγμα, όποιος κρατικοδίαιτος επιχειρηματίας ή προμηθευτής του δημοσίου, αναλαμβάνει την οποιοδήποτε εργολαβία, το 2% έως 5% των συνολικών του εσόδων από το έργο, να πηγαίνει στον εθνικό κουμπαρά. Δικαιότερο είναι ο υποτιθέμενος κρατικοδίαιτος επιχειρηματίας ή ο προμηθευτής του δημοσίου, να λαδώνει τον κ. Κάντα, τον κ. Τομπούλογλου και τα υπόλοιπα μπουμπούκια της κρατικής εξουσίας ή να τα συνεισφέρει σε κάποιον εθνικό κουμπαρά, για την ενίσχυση των υποζυγίων μας που πλήττονται από την οικονομική κρίση; Τα ισοδύναμα και ηθικά επιβεβλημένα μέτρα πολιτικής που θα μπορούσαμε να προτείνουμε είναι πολλά και άμεσα εφαρμόσιμα. Αυτό που απαιτείται όμως είναι η πολιτική βούληση και η μετωπική σύγκρουση με την κομματική-πολιτική-επιχειρηματική νομενκλατούρα.

Άρθρο μου στην εφημερίδα Kontranews 6.3.2015

Advertisements
This entry was posted in Διαφθορά-Αμοραλισμός Πολιτικού Συστήματος, Κομματικό-Πολιτικό Κατεστημένο, Kontranews. Bookmark the permalink.