Ερωτήματα προς τον ΣΥΡΙΖΑ και τους όψιμους οπαδούς της δραχμής

Οι εξελίξεις στην ελληνική οικονομία είναι δραματικές και το μέλλον αβέβαιο. Οι αναλύσεις ως προς τις μελλοντικές προοπτικές της Ελλάδας εντός της Ευρωζώνης, δίνουν και παίρνουν. Εδώ που φτάσαμε όλα τα σενάρια είναι ανοικτά. Το πρώτο σενάριο είναι να βρεθεί λύση στο ελληνικό οικονομικό πρόβλημα εντός των θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και κυρίως εντός των μηχανισμών της Ευρωζώνης. Με κριτήριο το σενάριο αυτό, η Ελλάδα παραμένει στην Ευρωζώνη και πορεύεται αλληλέγγυα μαζί με τους εταίρους της. Το δεύτερο σενάριο και εμφανώς το πιο ακραίο, είναι η χώρα μας να εκδιωχθεί ή να φύγει από την ΕΕ και την Ευρωζώνη, να επιστρέψει στο νομισματικό σύστημα της δραχμής και να ακολουθήσει τον δικό της δρόμο, με ότι αυτό συνεπάγεται στους τομείς της αμυντικής και της εξωτερικής πολιτικής. Ως γνωστόν, η αχαλίνωτη άνοδος του ελληνικού δημοσίου χρέους άρχισε να συντελείται μετά το 1980, δηλαδή την περίοδο που εδραιώθηκε το δικομματικό κατεστημένο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ στην κυβερνητική εξουσία.
Η περίοδος 1980-2014 διακρίνεται σε δύο επιμέρους υποπεριόδους. Την υποπερίοδο 1980-2001 που το εθνικό νόμισμα ήταν η δραχμή και την υποπερίοδο 2002-2014 που το εγχώριο νόμισμα είναι το ευρώ. Τα στατιστικά στοιχεία πιστοποιούν, ότι, τόσο επί εποχής δραχμής, όσο και επί εποχής ευρώ, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας αυξάνει με αλματώδεις ρυθμούς και καμία κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα, να αναχαιτίσει την δυναμική ανοδική τάση του χρέους. Στο σημείο αυτό και ιδίως για τους αναγνώστες νεαρής ηλικίας, θα ήθελα να αναφέρω την ακόλουθη χαρακτηριστική ιστορία. Όταν με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ (1992), τέθηκαν τα ποιοτικά και τα ποσοτικά οικονομικά κριτήρια συμμετοχής μιας χώρας της ΕΕ στην Οικονομική Νομισματικά Ένωση (ΟΝΕ-κοινώς Ευρωζώνη), αρκετοί παρορμητικοί αλλά με επιλεκτική μνήμη έλληνες οικονομολόγοι, υποστήριζαν ότι η είσοδος της Ελλάδας στην ΟΝΕ, θα συνέβαλε στην πειθαρχία και την εξυγίανση των Δημοσίων Οικονομικών. Δηλαδή, αυτοί που κάποτε ισχυρίζονταν ότι το ευρώ θα συνιστούσε το αποτελεσματικό φάρμακο για τη μείωση του δημοσίου χρέους, οι ίδιοι υποστηρίζουν σήμερα ότι η επάνοδος της χώρας στο νομισματικό σύστημα της δραχμής, αποτελεί το ιδανικό φάρμακο για τη μείωση του χρέους.
Οι συγκεκριμένες κυρίες και οι γνωστοί κύριοι, που κάποτε υποστήριζαν το ευρώ και σήμερα τάσσονται υπέρ της δραχμής, μπορούν να μας απαντήσουν στο εξής ερώτημα: Γιατί την περίοδο 1980-2014 και ειδικότερα επί εποχής δραχμής (1980-2001) και επί περιόδου ευρώ (2002-2014), το δημόσιο χρέος της Ελλάδας αυξάνει με ανεξέλεγκτους ρυθμούς; Προσωπικά για την απάντηση στο ερώτημα αυτό έχω γράψει πέντε βιβλία και τουλάχιστον 1.500 άρθρα και δεν προκύπτει επιστημονική μαρτυρία, που να συνηγορεί με την άποψη ότι το νόμισμα προσδιορίζει την δημοσιονομική κατάσταση της Ελλάδας ή της οποιασδήποτε χώρας του κόσμου. Στο βιβλίο μου, “Ελληνική Οικονομία: Πολιτική για την Ανάπτυξη και την Εξυγίανση των Δημοσίων Οικονομικών” (Αθήνα: Εκδόσεις το Οικονομικό, 1997), στον πίνακα 5.1 αναφέρεται, ότι, το χρέος του ευρύτερου δημόσιου τομέα ως ποσοστό του ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν) της ελληνικής οικονομίας από 40% το 1980 εκτινάχτηκε σε 172,2% το 1996. Στους υπολογισμούς μου χρησιμοποιώ το ΑΕΠ της περιόδου εκείνης (έτος βάσης το 1970). Μπορεί κάποιος από τους οπαδούς της δραχμής, είτε ανήκει στην αριστερή πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ, είτε συγκαταλέγεται στους όψιμους συνηγόρους της δραχμής, να μας απαντήσει με επιστημονικά επιχειρήματα το ανωτέρω ερώτημα; Ούτε οι πιο ακραιφνείς νεοφιλελεύθεροι μονεταριστές οικονομολόγοι, δεν υποστηρίζουν την άποψη ότι το εθνικό νόμισμα μιας χώρας, προσδιορίζει το ρυθμό μεταβολής των κρατικών ελλειμμάτων και του δημοσίου χρέους.  KONTRANEWS (7.2.2015)

Advertisements
This entry was posted in ΔΡΑΧΜΗ-ΕΥΡΩ, Kontranews. Bookmark the permalink.